Η λεπτή γραμμή που χωρίζει mainstream και ψαγμένη μουσική

Η λεπτή γραμμή που χωρίζει mainstream και ψαγμένη μουσική

Τόσο ευαίσθητο θέμα τούτο εδώ. Με τόσες παγίδες παρεξήγησης σε κάθε γραμμή. Λόγω επαγγέλματος κατά καιρούς έχω ακούσει διάφορα κουλά για τραγούδια και τραγουδιστές και νομίζω πως ήρθε η ώρα να προσπαθήσουμε να τοποθετήσουμε τα πράγματα εκεί που τους πρέπει ή έστω να "αποκαθηλώσουμε" απαρχαιωμένες αντιλήψεις που απορώ από πού στο καλό προήλθαν.

Δε σου κρύβω πως κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα τραγούδι που αρχικά ανακαλύπτουν σταθμοί στων οποίων την playlist δε συμπεριλαμβάνονται οι "ναυαρχίδες" της λεγόμενης εμπορικής μουσικής (αυτής με τις περισσότερες πωλήσεις και κάπως πιο εύπεπτης τελοσπάντων) και ύστερα το "τσιμπάνε" τα ραδιόφωνα που διψάνε για το νέο hitάκι, απευθύνονται σε ένα πιο μαζικό κοινό και τα χιλιοπαίζουν, είτε ακούω τις ίδιες ατάκες, είτε τις σκέφτομαι από μόνη μου. Να σου δώσω μερικά παραδείγματα τραγουδιών για να καταλάβεις:
Hozier- Take me to church
Stefan Biniak- Read all about it
Lykke Li- I follow rivers (the magician remix)
Gotye feat. Kimbra- Somebody that i used to know 
Hurts- Wonderful life
Όλα τους, έχουν το κοινό που προανέφερα, την ίδια αφετηρία-πορεία. Άλλωστε, αν δεν ασχολείσαι με τη μουσική, μπορεί να έχεις π.χ τη λανθασμένη εντύπωση ότι ο Gotye είναι "καινούριος" καλλιτέχνης ή ότι εξαφανίστηκε μετά το somebody that i used to know.

Κάπου εδώ φυσικά, να προσθέσω το παράδειγμα αφορμή για αυτό το κείμενο: LP - Lost on you. Η Laura Pergolizzi που έχει γράψει ένα σωρό επιτυχίες για πολύ μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής (όπως η Sia), κρατάει επιτέλους ένα από αυτά για πάρτη της και ακολουθεί την πορεία που προπεριέγραψα. Αντικειμενικά, και τα έξι, είναι ωραία κομμάτια, που έχουν "κάτι". Λέω αντικειμενικά, καθώς το τραγούδι του Hozier δε μου άρεσε ποτέ διότι στα bpm μου θυμίζει μπουζουκοτράγουδο (που όσο να πεις δεν τα προτιμώ) με αναμμένους αναπτήρες και σηκωμένα χέρια (παρότι λατρεύω το Someone new του), ενώ η φωνή της LP μου θυμίζει τη Μάρω Λύτρα την περίοδο που τα είχε με τον Καραφώτη στο Fame Story.

Παρόλα αυτά, δε μπορώ να καταλάβω γιατί ένα κομμάτι που αγαπήθηκε τόσο πολύ από δύο ειδών αυτιά παίρνει στο καπάκι ένα είδος κατηφόρας. Πρόκειται για κάτι σαν διττή απαξίωση. Οι μεν το παραθεωρούν πια mainstream για να το ξαναμεταδόσουν οι δε το λιώνουν τόσο πολύ (ανά μία ώρα τουλάχιστον) για ένα χρόνο συνεχώς που σιχαίνονται και οι ίδιοι να το ακούν, μέχρι να βρουν το επόμενο και φτου κι από την αρχή. Αν εξαιρέσω το ότι είναι λογικό να σιχαθείς και να μην εκτιμάς πια κάτι που το πετυχαίνεις συνέχεια παντού όπως στις δεδομένες σχέσεις, δε μπορώ να διανοηθώ πως το πέρασμα στην αντίπερα όχθη του mainstream καθιστά απαγορευτική την ακρόασή του ή τελοσπάντων γιατί το μετατρέπει σε "κομμάτι τζιζ, το παίζουν πια όλοι" για κάποιους. Ούτε τον λόγο που η γνώμη μου αυτή μετατρέπει σε mainstream στα μάτια των τελευταίων κι εμένα που κατά τ' άλλα επιλέγω τραγούδια που (κατ' εμέ) έχουν αξία και ποιότητα για τη διασκέδασή μου, όπως και για το ραδιόφωνο ή τα guest sets μου.

Προσωπικά, πέρα από την κούραση με τα "καμμένα" κομμάτια που τα ξαναακούς ευχάριστα χρόοοοονια αφού έχει συνέλθει το αυτί και τα 'χεις σχεδόν ξεχάσει σαν ήχο, μου τη δίνει τρομερά στα νεύρα το ότι παίρνουν το εκάστοτε τραγούδι διάφοροι και το ρεμιξάρουν δίχως αύριο. Βλέπεις, με κάποιο τρόπο πρέπει να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τόσων κουμπιών πάνω στον ακριβοπληρωμένο τους μείκτη, ξεφτιλίζοντάς το, μιας και στο background συνήθως ακούς την ίδια μπότα (ας πούμε ρυθμό) επαναλαμβανόμενη. Πέντε remixes, ίδια μπότα στο φόντο! Για να μη θυμηθώ τις εντελώς άκυρες ελληνικές διασκευές ή mashups (να, μία σαν κι αυτή στο original Tonight των Reamonn) που τα αποτελειώνουν.

Επιπρόσθετα, αισθάνομαι τον ίδιο εκνευρισμό όταν κάποιοι αναφέρονται σε καλλιτέχνες με άσχημους χαρακτηρισμούς, επειδή και καλά έγιναν mainstream με ένα τους τραγούδι που γνωρίζει ασύλληπτη διαγαλαξιακή επιτυχία. Εν ολίγοις το mainstream έγινε βρισιά και άρα ο τραγουδιστής ως άγνωστος είναι ποιοτικός, όμως μόλις τον μάθει ο ντουνιάς η ποιότητα πάει περίπατο; Αυτή η ανάγκη μας για κατηγορίες "ο καλός κι ο κακός, ο όμορφος κι ο άσχημος, ο ποιοτικός κι ο εμπορικός" πόσο ρατσιστικές μπορεί να είναι; Στην πραγματικότητα, την ποιότητά του δεν τη χάνει ο ίδιος, οι προαναφερθέντες που δεν αφήνουν το κάθε τραγούδι στην ησυχία του και πειραματίζονται με άθλια αποτελέσματα είναι εκείνοι που δημιουργούν το πρόβλημα. Μαζί και οι άπειρες αναμεταδόσεις που δικαιολογούνται από τους υπεύθυνους επειδή λέει "ο κόσμος δεν ακούει πια συνεχόμενα ένα ραδιόφωνο, οπότε στα max 8 λεπτά που θα συντονιστεί σε έναν σταθμό, πρέπει να υπάρχει μέσα οπωσδήποτε μία επιτυχία που θα τον κρατήσει!"

Ωστόσο, υπάρχει και η θετική πλευρά που υποστηρίζει πως επιτέλους κάποιες αξιόλογες νότες -που ίσως λόγω νέου καλλιτέχνη να μην είχαν στον ήλιο μοίρα-, αναγνωρίζονται, παίζονται και συμβάλλουν στη διάδοση ωραίας μουσικής. Στην τελική, η ποιότητα θα φανεί στο χειροκρότημα και συγκεκριμένα στη διαχρονικότητά του. Ναι, δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, όλοι έχουμε δικαίωμα στην καλή μουσική (εμπορική ή όχι) και είναι ακόμη πιο ωραίο όταν την παραδέχονται και οι πιο άσχετοι. Ακριβώς επειδή το "κάψιμο" μερικών τυχερών και άτυχων ταυτόχρονα ασμάτων είναι αναπόφευκτο και κατά τα φαινόμενα δεν το γλιτώνουμε με τίποτα, τουλάχιστον ας βαρεθώ να ακούω υπέροχα κομμάτια "διαμαντάκια". Όχι αυτά που εξαρχής δε θα επέλεγα ποτέ.

Μουσική, Ραδιόφωνο